Skip to content

As carapuchiñas de Oxford

Febreiro 14, 2011

Hai tantas carapuchiñas como lectores.

Aqui temos algunhas carapuchiñas que viven nas cabezas dos nosos alumnos.

CARAPUCHINA I (DAVID)

Carapuchiña vermella estaba moi cansa, levaba toda a tarde limpando en casa. Gustáballe moito o seu lar que mercou o ano pasado coa súa parella, pero que traballo por Deus mantelo en condición. Non era tan freqüente que recibía visita, pero agora que vivía nun apartamento novo á beira do bosque a súa nai aproveitaba para vir visitar coa avoa en coche. Era unha marabilla aquela estrada, cando lembraba os kilómetros que andaba no pasado só para visitar á avoa.

Axustaba a súa carapuchiña. Quedáballe un pouco pequena de verdade, pero aínda gardaba aquela cor brillante e como decía a súa nai, limpaba fenomenal na máquina a 40ºc. Ademais, como decía o peiteador, era a cor perfeita para a súa pel tan fina.

Apenas recordaba aquel incidente da súa infancia, pasaron tantos anos xa. Difícil sería atopar un lobo hoxe en día, todo cambiou depois da estrada, grazas a Deus. Non, xa non lles tiña medo ós lobos, quedáballe só un pequeno desgusto para os homes coas orellas excesivamente longas. E era vexetariana convencida, iso si, nada de comer animais para ela.

A avoa en cambio, ela xa non abría a porta nin para a nai cando perdía as chaves, nin para o carteiro. Aínda sofría pesadelos, a pobriña. Que pena que non tiñan alarmas persoais na época, estas que levas na bolsa por si as moscas.

CARAPUCHIÑA (SARAH)

O Lobo
Había unha vez un lobo que ía a visitar á súa avoíña enferma. Trouxola un cesto cheo de alimentos bós e xuntos gozaron dunha rica comida de sopa de esquío e empanadas de raposa. Cando xegou a hora na que o lobo tiña que volver á súa casa, a súa avoíña le dixou «Hoxe tiñamos a sorte de comer ben, agora non deberías ter fame. Non sexas lambón e se vexas a algunha animal na túa viaxe, deixale pasar no lugar de comerlo. Para evitar a tentación, non viaxas por o camino e non fales con nadie.» O lobo aceptou as palabras da súa avoíña, e saíu coas intenciones bóas. Pasou casi dous horas caminando sen molestar os animales pero, como o lobo novo que era, pronto oíu o ruido das súas tripas e tiña fame outra vez. Todavía quería obedecer á súa avoíña así que cando viu un esquíño nun arbolito, intentou non pensar na riqueza da sopa. Logo viu unha raposa e lembrou as marabillosas empanadas  pero deixo á raposa pasar.
Despois de caminar durante tres horas, o lobo xegou a un espacio entre os arboles- un camino. Ía a cruzarlo e seguir para a súa casa según as ordes da súa avoíña cando viu unha forma vermella na distancia que le intrigou e, sen saber por que, fixosella na boca auga. Todavía entre os arboles, mirou achegar a misteriosa forma ata dar se conta de que foi unha nena vestida nunha carapuchiña vermella. Esqueceito as palabras da súa avoíña, saliu do bosque e foi a saudar á fascinante nena.
Cando falou á nena, ela abalou un momento antes de contestarle nunha  voz berróna e rápida «Olaseñorlobo¿Quétal?¡Quédíamaísfermoso!Vouácasadamiñaavoíñaenfermaparatraerlauncestocheodealimentos.» Cando xegou a descifrar ese torrente de palabaras, o lobo non pensou na casualidade poetica da similaridade entre as suás situaciones, ni a simetría incomprensible do noso universo, senón penou en o seu deseo de comer esa nena tan pequena e tenra. Mentras tanto, a nena tola seguía falar casi sen respirar «Agoranonestamoslonxedacasadamiñaavoíña.» O lobo pensaba que non sería tan díscolo comer unha sóa neniña, unha nena tan míniscula que ninguén notaría si esvaese. «Primeiraizquerdasegundadereitaelogoeacasacoaportaazul.» continou a nena coa mesma rapidez «Amiñaavoíñadeixouaabertoaportaparaquepodaentrar».
Cando oíu esta información, o lobo traveso tramou algou moi mal. Tenía tanto fame que decidiu comer non só a nena sénon incluso a pobre avoíña. Despois de unos minutos, a nena fixo unha pausa e o lobo puido falarla. Le dixou unha mentira lista- que había un atallo, e así podíase xegar na mitad do tempo. A nena escoitoulle e decidou acabar ao viaxe por ese camino novo porque tenía ganas de charlar coa tua avoíña e, ademáis, o camino normal era aburrido. Pusose en camino, e o lobo foi directamente a casa coa porta azul: premeira izquerda, segunda dereita. A porta estaba aberta como a nena dixou e o lobo entrou, encontrou a avoíña da nena coa carapuchiña vermella. E, aínda que a carne era un pouco duro, foi moi rica, maís rica que a sopa de esquío. Despois de despachar o último bocado de avoíña, sentouse e esperou a xegada da nena. La nena tardou maís que o lobo esperou e xa que non había calefacción na casa el comenzou a ter frío. Non tenía suadoiro, ni outra ropa- non é normal para os lobos- así que a única maneira na que o lobo puido manterse  abrigado era pór a roupa da avoíña que acabou de comer e, despois cando todavía tiña frío tivo que meterse na cama e cubrirse coa manta.
Por fin xegou a nena á casa. O lobo quixo comerla, pero de repente perdou o seu apetito. Non entendou por que pero arrepentiuse que comeu á avoíña e agora era demaisiado tarde para cambiarlo e a nena coa carapuchiña vermella ía a saber lo que o lobo fixo…
«Olaavoíña¿Quétal?¡Quédíamaísfermoso!» ela dixo, e sigiu falar na maneira rápida  e excitable de sempre. Non pareciu darse conta de que falaba con un lobo vestido na ropa da súa avoíña ata un momento cando parou de socato e fixo unha cara de sorpresa e comenzou a falar outra vez pero agora a súa voz era tranquila e lenta. «¿Pero avoíña, por que tes as orellas tan grandes?» O lobo tiña que pensar dunha resposta rápida. ¿Que diría a avoíña? «Pois, para oírte mellor, cariña» «¿E as mans? ¿Por que son tan peludos?» Unha pregunta maís difícil. «Errr… para acariciarte mellor, cariña.» «¿E os dentes? ¿Por que son tan grandes? ¿E por que echas a escuma por a boca?» O lobo se deu conta de que o seu apetito volviu e bramou «¡Porque ten fame e quero comerche!» e arrancou a súa cabeza.  A nena estaba maís deliciosa que a sopa de esquío, as empanadas de raposa e aínda maís deliciosa que a avoíña e comeusela dentro de dous minutos.
Comeu con tanta rapidez que produciulle a indixestión e tivo que acostarse. Metiuse outra vez na cama da avoíña e pronto estaba durmindo. Mentras durmía, un amigo da avoíña, un leñador, entrou na casa para ver si a señor enferma necesitou algou. Espantouse cando veu o lobo na cama da avoíña, e todo cuberto de sangre así que coa súa hacha escachizou ao lobo. Isto e o que pasa aos lobos travesos que non escuchan os avisos das súas avoíñas, que deciden saír do bosque, que falan cos humanos e que queren seguir comendo cando xa comeron unha bóa comido.

CARAPUCHIÑA (MATILDE)

Había unha vez, hai moito tempo, un peonciño de xadrez que lle gustaba xogar soíño, dándolle voltas ao taboleiro causando caos no xogo. Non lle importaba de que cor era, nin de que lado estaba, nin sequera se decataba de que as pezas estaban a competir. As regras do xogo dábanlle igual, e por esa razón non tiña amigos no taboleiro. Pero o peonciño non quería amigos, o único que quería era que o deixasen en paz para poder ir onde quixese.

Un día, despois de perder un partido moi importante, o resto do equipo decidiu facer algo…

Unha mañá coa luz prendida e o vento do aire acondicionado, o peón, soñando con cousas tan marabillosas como o silencio total e un bosque de taboleiros, só para el, miraba cara ao espazo, estaba no seu propio mundo. De pronto, foi bruscamente baixado das nubes polos seus quince compañeiros de equipo. Mirounos sospeitosamente, todos lle sorrían o cal nunca pasara antes. Sempre que lle falaban ao pobre peón era con berros e ofensas por arruinar o xogo.

– Ola querido amigo peón!
– Que día máis lindo, non che parece?
– Estás a gozar o teu paseo?
– Podemos vir contigo?
– Tamén nos gusta moito pasear polo taboleiro!
– Mira que lindo que está o outro lado do taboleiro, onde están todas as pezas negras! Non che parece?
– Porqué non vas investigar como é o taboleiro do outro lado?

Os sorrisos sinceros das pezas brancas convertéronse nun sorriso tan malvado que o que sexa que a vise, se morrería do susto. Agora de seguro que os inimigos se encargarían de botar ao peón. Quebrarano, botarano do taboleiro! Por fin!

O peón, sen sospeitar o que os seus compañeiros planearon, foise alegremente ao outro lado do taboleiro. Achegouse a un peón negro, mirouno (nunca os vira de preto) e dixo:
– Que cor máis rara tes, peón.
-Pois é para distinguirte mellor, dixo o peón negro.
– E de que material máis raro que es!
– Tamén é para distinguirte mellor.
– Que montón que es, deixo o peonciño, cando viu que todas as pezas negras o rodearan.
– É para protexerte mellor, amiguiño, dixeron todos.

As pezas brancas, esperaban con entusiasmo o momento cando as pezas negras botasen ao peonciño rebelde. Pero o momento non chegou. De pronto decatáronse de que o outro equipo agora tiña 17 pezas, e a eles só 15. Que horror! Os negros adoptaran o pequeno peón soñador.

Nunca máis trataron os brancos de botar a algunha peza do seu equipo, pero de todos os xeitos perderon todos os partidos, por ter dúas pezas menor que o outro equipo.

E o equipo negro e o peonciño branco viviron moi felices.

Advertisements
One Comment leave one →
  1. Febreiro 16, 2011 10:51 am

    CARAPUCHINA I (DAVID)

    Carapuchiña vermella estaba moi cansa, levaba toda a tarde limpando en casa. Gustáballe moito o seu lar que mercou o ano pasado coa súa parella, pero, que traballo por Deus mantelo en condición!. Non era tan frecuente que recibira visita, pero agora que vivía nun apartamento novo á beira do bosque a súa nai aproveitaba para vir visitala coa avoa en coche. Era unha marabilla aquela estrada, cando lembraba os quilómetros que andaba no pasado só para visitar a avoa.

    Axustaba a súa carapuchiña. Quedáballe un pouco pequena de verdade, pero aínda gardaba aquela cor brillante e como dicía a súa nai, limpaba fenomenal na máquina a 40ºc. Ademais, como dicía o peiteador, era a cor perfeita para a súa pel tan fina.

    Apenas recordaba aquel incidente da súa infancia, pasaron tantos anos xa. Difícil sería atopar un lobo hoxe en día, todo cambiou depois da estrada, grazas a Deus. Non, xa non lles tiña medo ós lobos, quedáballe só un pequeno desgusto para os homes coas orellas excesivamente longas. E era vexetariana convencida, iso si, nada de comer animais para ela.

    A avoa en cambio, ela xa non abría a porta nin para a nai cando perdía as chaves, nin para o carteiro. Aínda sufría pesadelos, a pobriña. Que pena que non tiñan alarmas persoais na época, estas que levas na bolsa por se as moscas.

    CARAPUCHIÑA (SARAH)

    O Lobo
    Había unha vez un lobo que ía visitar á súa avoíña enferma. Trouxolle un cesto cheo de alimentos bos e xuntos gozaron dunha rica comida de sopa de esquío e empanadas de raposa. Cando chegou a hora na que o lobo tiña que volver á súa casa, a súa avoíña díxolle «Hoxe tiñamos a sorte de comer ben, agora non deberías ter fame. Non sexas lambón e se ves a algún animal na túa viaxe, déixao pasar no lugar de comelo. Para evitar a tentación, non viaxes polo camiño e non fales con ninguén.» O lobo aceptou as palabras da súa avoíña, e saíu coas intencións boas. Pasou case dúas horas camiñando sen molestar os animais pero, como o lobo novo que era, pronto oíu o ruído das súas tripas e tiña fame outra vez. Todavía quería obedecer á súa avoíña así que cando viu un esquío nunha árbore, intentou non pensar na riqueza da sopa. Logo viu unha raposa e lembrou as marabillosas empanadas pero deixou á raposa pasar.
    Despois de camiñar durante tres horas, o lobo chegou a un espazo entre as árbores- un camiño. Ía cruzalo e seguir para a súa casa segundo as ordes da súa avoíña cando viu unha forma vermella na distancia que lle intrigou e, sen saber por que, fixóselle na boca auga. Todavía entre as árbores, mirou achegar a misteriosa forma ata darse conta de que era unha nena vestida nunha carapuchiña vermella. Esqueceu as palabras da súa avoíña, saíu do bosque e foi saudar á fascinante nena.
    Cando falou á nena, ela abalou un momento antes de contestarlle cunha voz berrona e rápida «Olaseñorlobo¿Quétal?¡Quédíamaísfermoso!Vouácasadamiñaavoíñaenfermaparatraerlleuncestocheodealimentos.» Cando chegou a descifrar ese torrente de palabaras, o lobo non pensou na casualidade poética da similaridade entre as súas situacións, nin a simetría incomprensible do noso universo, senón pensou no seu desexo de comer esa nena tan pequena e tenra. Mentras tanto, a nena tola seguía falar case sen respirar «Agoranonestamoslonxedacasadamiñaavoíña.» O lobo pensaba que non sería tan díscolo comer unha soa neniña, unha nena tan minúscula que ninguén notaría se esvaese. «Primeiraesquerdasegundadereitaelogoeacasacoaportaazul.» continou a nena coa mesma rapidez «Amiñaavoíñadeixouaabertoaportaparaquepodaentrar».
    Cando oíu esta información, o lobo traveso tramou algou moi malo. Tiña tanta fame que decidiu comer non só a nena sénon incluso a pobre avoíña. Despois duns minutos, a nena fixo unha pausa e o lobo puido falarlle. Dixolle unha mentira lista- que había un atallo, e así podíase chegar na metade do tempo. A nena escoitouno e decidou acabar a viaxe por ese camiño novo porque tiña ganas de charlar coa súa avoíña e, ademais, o camiño normal era aburrido. Púxose en camiño, e o lobo foi directamente a casa coa porta azul: primeira esquerda, segunda dereita. A porta estaba aberta como a nena dixo e o lobo entrou, encontrou a avoíña da nena coa carapuchiña vermella. E, aínda que a carne era un pouco dura, foi moi rica, máis rica que a sopa de esquío. Despois de despachar o último bocado de avoíña, sentouse e esperou a chegada da nena. A nena tardou máis que o lobo esperou e xa que non había calefacción na casa el comezou a ter frío. Non tiña suadoiro, ni outra roupa- non é normal para os lobos- así que a única maneira na que o lobo puido manterse abrigado era pór a roupa da avoíña que acabou de comer e, despois cando todavía tiña frío tivo que meterse na cama e cubrirse coa manta.
    Por fin chegou a nena á casa. O lobo quixo comela, pero de repente perdou o seu apetito. Non entendou por que pero arrepentiuse de comer á avoíña e agora era demasiado tarde para cambialo e a nena coa carapuchiña vermella ía a saber lo que o lobo fixo…
    «Olaavoíña¿Quétal?¡Quédíamaísfermoso!» ela dixo, e seguiu falar na maneira rápida e excitable de sempre. Non pareceu darse conta de que falaba con un lobo vestido na roupa da súa avoíña ata un momento cando parou de socato e fixo unha cara de sorpresa e comenzou a falar outra vez pero agora a súa voz era tranquila e lenta. «¿Pero avoíña, por que tes as orellas tan grandes?» O lobo tiña que pensar nunha resposta rápida. ¿Que diría a avoíña? «Pois, para oírte mellor, cariña» «¿E as mans? ¿Por que son tan peludas?» Unha pregunta maís difícil. «Errr… para acariciarte mellor, cariña.» «¿E os dentes? ¿Por que son tan grandes? ¿E por que botas a escuma por a boca?» O lobo deuse conta de que o seu apetito volvera e bramou «¡Porque teño fame e quero comerte!» e arrancou a súa cabeza. A nena estaba máis deliciosa que a sopa de esquío, as empanadas de raposa e aínda máis deliciosa que a avoíña e comeusela dentro de dous minutos.
    Comeu con tanta rapidez que produciulle a indixestión e tivo que acostarse. Metiuse outra vez na cama da avoíña e pronto estaba durmindo. Mentras durmía, un amigo da avoíña, un leñador, entrou na casa para ver se a señora enferma necesitaba algou. Espantouse cando veu o lobo na cama da avoíña, e todo cuberto de sangue así que coa súa machada escachizou ao lobo. Isto é o que pasa aos lobos travesos que non escoitan os avisos das súas avoíñas, que deciden saír do bosque, que falan cos humanos e que queren seguir comendo cando xa comeron unha boa comido.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: